31905

|DE|

Informacje zaczerpnięte z miesięcznika
"Przyjaciel Pies"- nr: 4; 04.2000
i nr: 4; 04.2004
www.pies.pl


JAKI JESTEM ?

Nie dajmy się zmylić wyrazowi jego pyska sugerującemu, że małego molosa trapią wszelkie niedole tego świata. Osobliwy wygląd idzie w parze z figlarnym i pełnym radości życia usposobieniem.

Osobowość i charakter:
Dawna ozdoba salonów, ulubieniec arystokracji jest stworzeniem prostolinijnym, zabawnym, towarzyskim i spostrzegawczym. Bacznie obserwuje wszystkie poczynania domowników, łatwo się przystosowuje i równie łatwo uczy.
To idealny pies pokojowy. Pełen godności, zrównoważony, spokojny i posłuszny swemu panu.
Pod powierzchownością minimastifa ukrywa się zwierzątko bardzo czułe, łagodne i wrażliwe.

Aktywność i otoczenie:
Nie w głowie mu wyczyny sportowe, nie ma też skłonności do ćwiczeń. Nie należy jednak zapominać, że ruch na świeżym powietrzu jest podstawą zachowania zdrowia i dobrej kondycji.
Rozmiłowany w wygodnym i spokojnym życiu, lubi pospać na kanapie sam lub w towarzystwie innego psa, jako że we dwoje zawsze raźniej, a nawet przytulić się do kota, bo także do tego stworzenia nie czuje najmniejszej urazy:-)

Wychowanie i zachowanie:
Szczenię miewa różne szalone pomysły i trzeba starać się powstrzymywać jego zapędy.
Nie jest to wcale takie łatwe, bo jak łypnie na nas swym czułym, niewinnym oczkiem, zapominamy od razu o wszystkich postanowieniach trzymania go w ryzach. Trzeba się jednak mieć na baczności, by piesek nie rozhulał się nadmiernie, a przede wszystkim uzbroić w cierpliwość i przeczekać okres, kiedy krew musuje w nim niczym szampan. Dorosły pies nie sprawia problemów, jest bardzo sympatycznym, łatwym we współżyciu domownikiem.

Żywienie i pielęgnacja:
Łakomstwo mopsa w połączeniu z brakiem zapału do aktywności ruchowej grożą niebezpieczną dla zdrowia otyłością. Należy więc bardzo starannie odmierzać mu racje żywieniowe. Nie zapominajmy jednak, że pomimo niewielkiego wzrostu jest to pies ciężki, który je więcej niż inne o podobnych rozmiarach.

Krótka sierść mopsa nie wymaga specjalnej pielęgnacji. Więcej uwagi musimy poświęcić innym szczegółom jego ciała.

Dotyczy to przede wszystkim wypukłych oczu, stale narażonych na podrażnienie. Trzeba bacznie śledzić, czy nie dzieje się coś złego i w razie potrzeby udać się do lekarza.

Fałdy skóry na kufie, szczególnie powyżej nosa, powinny być regularnie czyszczone (np. kawałkiem suchej gazy).

Z powodu skróconego pyska mops ma ograniczone możliwości oddychania, szczególnie w czasie upałów. W tym okresie bezwzględnie musimy zapewnić mu chłodne, zacienione miejsce odpoczynku i stały dostęp do zimnej wody.





Pozwoliłam sobie zacytować fragmenty
wspaniałej książki Stanisława Kuchlewskiego
"MOPSY" – Agencja Wydawnicza MAKO PRESS


Co sprawiło, że w ciągu wieków mopsy cieszyły się i cieszą do dnia dzisiejszego ogromnym powodzeniem zarówno w różnych kręgach kulturowych, jak i wśród różnych warstw społecznych? Wydaje się, że odpowiedzi na to pytanie należy się domyślać w znacznym "uczłowieczeniu" mopsa.


JAK WYGLĄDAM ?

Kraj pochodzenia: Chiny
Patronat: Wielka Brytania
Wzorzec FCI nr 253 wersja angielska
Tłumaczył: Janusz Opara

Wrażenie ogólne:
Sylwetka kwadratowa i mocna, ,,multum in parvo" wyraża się w zwartości sylwetki, wzajemnych proporcjach i kondycji mięśniowej.

Cechy charakterystyczne:
Wielki urok, dostojeństwo i inteligencja.

Temperament:
Zrównoważony, wesoły i żywy.

Głowa i czaszka:
Głowa duża, okrągła lecz nie jabłkowata, bez bruzdy czołowej.
Pysk krótki, graniasty, szeroki, nie zadarty. Zmarszczki mocno wyrażone.

Oczy:
Ciemne, bardzo duże, kulistego kształtu, łagodny i zatroskany wyraz, bardzo błyszczące, a w chwili podniecenia pełne ognia.

Uszy:
Cienkie, małe, delikatne jak aksamit.

Dwa rodzaje:
- ,,różyczkowe", małe, zwisające, załamane i odchylone do tyłu uwidoczniające wnętrze ucha.
- uszy "w kształcie guzika" - załamane ku przodowi, końce przylegają do czaszki i zakrywają wnętrze ucha. Wyżej cenione te drugie.

Pysk:
Niewielki przodozgryz. Krzywa żuchwa, pokazywanie języka lub zębów w najwyższym stopniu nie jest pożądane. Szeroka żuchwa z siekaczami ustawionymi w prawie prostej linii.

Szyja:
Lekko łukowata, przypominająca czub hełmu, mocna, gruba, dostatecznie długa, aby głowa była dumnie niesiona.

Kończyny przednie:
Bardzo mocne, proste, umiarkowanej długości, ustawione pod tułowiem. Łopatki ustawione ukośnie.

Tułów:
Krótki, zwarty, szeroka klatka piersiowa, mocno ożebrowana. Prosta linia grzbietu ani wysklepiona, ani zapadnięta.

Kończyny tylne: .
Bardzo mocne, umiarkowanej długości, dobrze ukątowane stawy kolanowe, ustawione pod tułowiem, proste i równoległe oglądane z tyłu.

Łapy:
Nie tak długie jak zajęcze ani tak okrągłe jak kocie, wyraźnie rozdzielone palce, czarne paznokcie.

Ogon:
Wysoko osadzony, zawinięty, możliwie jak najbardziej przylegający do biodra. Podwójnie skręcony bardzo pożądany.

Ruch:
Kończyny przednie oglądane w ruchu powinny unosić się i opadać w przedłużeniu linii łopatkowej, łapy skierowane zupełnie na wprost, nie do środka ani na zewnątrz. Akcja kończyn tylnych tak samo prawidłowa. Kończyny przednie z dobrym wykrokiem, kończyny tylne poruszają się swobodnie z dobrą pracą stawów kolanowych. Lekko toczący się ruch kończyn tylnych jest dopełnieniem typowego ruchu.

Szata:
Delikatna, gładka, miękka, krótka i błyszcząca, nie twarda ani wełnista.

Kolor:
Srebrny, brzoskwiniowy, płowy lub czarny. Każdy czysty dla podkreślenia kontrastu między barwą szaty a pręgą grzbietową (linia od potylicy do ogona) i maską. Znaczenia wyraźnie odgraniczone. Pysk lub maska, uszy, "pieprzyki" na policzkach, "odcisk kciuka" czyli "diament" na czole i pręga grzbietowa tak czame jak to możliwe.

Wielkość:
Idealna waga od 6,3 - 8,1 kg.

Wady:
Jakiekolwiek odchylenie od podanych cech powinno być uważane za wadę, której ocena powinna pozostawać w proporcji do jej stopnia.

Uwaga:
Samce powinny mieć dwa normalnie wyglądające jądra opuszczone do worka mosznowego.